Pierre RIJCKEWAERT (+)

Memorial mens en wielerkampioen Pierre Rijckewaert   (04/02/1932-19/11/20)

Kort na de oorlog was Pierre een enorm beloftevolle jonge renner, de enige die in de westhoek kon wedijveren met Andre Noyelle, de latere eerste  Belgische Olympische Kampioen op de weg.

Pierre zag echter liever de meisjes en de pinten dan Noyelle en trof bij het leger ( 2 jaar ) anti – koersgezinde officieren en de rest kun je raden. De klasbak  die nog eens drie dagen na elkaar gewonnen had zonder thuiskomen of slapen hield het begin 1953 voor bekeken als coureur, ging naar Kortrijk werken, was lid van alle clubs van Poperinge en woog weldra 110 kg.

Toen de toeristenclubs de kop op staken begon er echter iets te kriebelen. Hij kocht zich een fietsje, ( 20 jaar voordien had hij de laatste van de spijker naar de schroothoop verhuisd) zag een paar keer enorm  af en ondervond dat het steeds beter rolde.

In ’76 trok hij per fiets mee naar Wolnzach bij Munchen (verbroederd met Poperinge) en naar de Mont – Ventoux en begon te trainen en te leven als een top – sporter.

Half ’77 woog hij 78 kg ( zweet en tranen inbegrepen) en vloog hij weer laag boven de grond.

Begin 1977 kwam Pierre Rijckewaert bij onze ploeg  in een groen – geel – rode Meiboomspurterstrui en begon een 2de koers carrière om gedurende meer dan 25 jaar lang te bewijzen wat er misschien allemaal ingezeten zou kunnen hebben.

In al die jaren hebben er Meiboomspurters meegereden over bijna gans de wereld met steeds dezelfde kleuren en al die jaren was Pierre HET uithangbord van de ploeg.

Al die jaren ook heeft Pierre successen voor ons verzameld en deuren voor ons geopend. De 2 toppers waren zeker zijn 2 overwinningen in het WK in St Johann i Tirol in 1989 en 1991, waarin hij ook nog 4 x 2de en 3 x 3de werd. De Grote prijs van Johannesburg ’91 en de Stellenbosch – Weinroute tour in Kaapstad in Zuid Afrika waar we 3 x te gast waren mochten er natuurlijk ook zijn evenals overwinningen in Derbyshire, Buxton en Leeds in GB, Zavadilka ( Roudnice) in Tsjechië  en vele overwinningen in Frankrijk, Nederland, Duitsland enz.

In eigen land werd hij enkele keren Kampioen van België, beide Vlaanderens en West-Vlaanderen bij alle bonden waar hij toegelaten werd. Bij sommige bonden werd hij geweigerd of moest hij rijden in een categorie van renners die 20 jaar jonger waren dan hij ( geb. 04/02/32). Sinds we in ’86 een clubkampioenschap organiseren met een puntensysteem is hij 7 keer clubkampioen geweest.

In 2004 was hij op 9 april aan het koersen in Wachtebeke bij de WAOD, snotverkouden en eigenlijk doodziek van de griep, maar hij had het beloofd aan een vriend van daar en dus was hij er. Toen hij wou meespringen met een paar vluchters had hij plots geen kracht meer, moest stoppen ( 3de opgave in al die jaren! ) en viel in coma.

Hartstilstand veroorzaakt door hartritmestoornissen die ontstaan waren door de grote inspanningen geleverd in zieke toestand. Kwam daarbij dat zijn vrouw Suzette enkele weken vroeger overleden was en het psychisch dus ook niet allemaal koek en ei was.

In de MUG werd hij als hopeloos geval weggevoerd en gereanimeerd en toen hij even bij bewustzijn kwam zag hij dat er een beeldschone verpleegster met hem bezig was. Zoiets kun je op mijn jaren toch niet afslaan, lachte Pierre later als hij het vertelde en dus bleef hij maar in de categorie der levenden.

Na allerlei testen, omdat ze niet begrepen dat zijn lichamelijke gesteldheid niet overeen kwam met zijn geboortedatum, werd hem een defibrillator ingeplant die er moest voor zorgen dat zijn tikker niet rapper meer kon kloppen dan 180/min.

Geloof het of niet maar op 28/5/2005 stond Pierre aan de start in Waasmunster en reed er 9de op 49. Hij had zich niet durven forceren ! Toen hij in juli dat jaar terug op controle moest in het AZ werd er een computer aan zijn rembekrachtiger gelegd en lazen de heren Professoren tot hun verwondering af dat Pierre al 6 keer gedurende een kleine 2 uur een ritmeversnelling had gekregen en dat telkens op een zondagnamiddag!

Die heren waren daar niet over te spreken en dus werd Pierre verplicht definitief afscheid te nemen van zijn 2de koers carrière.

Pierre was als sporter keihard, ook en vooral voor zichzelf, maar zonder nummer op de rug was hij een charmante gentleman die overal ter wereld gevraagd en geprezen werd en vooral een vriend waarop je steeds en overal kon rekenen. We zullen hem missen.

Remi Gruwez, Secret. Meiboomspurters

A topnotch WordPress.com site

%d bloggers liken dit: